codogn  /-ògn/  co|dogn  [CO]

  1. s.m. pome che di aspiet si somee un pôc cul miluç e un pôc cul piruç, dure, profumade, fate dal codognâr, lat. sient. Cydonia oblonga, che si pues mangjâ cuete, soredut in forme di gjeladine o mostardecocis, melons, piruçs, brugnui verdaçs, / codogns a bataion, ue plui che fueis (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1824)
    Sin. mêl codogn , miluç codogn
  2. s.m. (fig.) colp fuart dât cu la man sieradechel, viôtstu, al gji varès molât un pac di codogns a Ciso (Maria Gioitti del Monaco, Cjase senze soreli)
    Sin. pugn , carobule , ruf , sgaruf , sgrugnon , cisignoc
  3. s.m. (fig.) cui che al è dûr di capî lis robis, che nol capìs svelt lis robis
    Sin. coçonat , trus , râf , aloc , balote , barbezuan , batecul , batocj , biadin , catùs , coion , corli , çondar , dordei , dordul , gnoc , gnogno , gnognul , imbambinît , lodul , mamo , marlup , mierli , mincjon , mone , monighe , pantalon , pote , salam , semplon , socol , stupit , totolò , biât , cretin , brocul , incoionît , pistum , sacodâl , sturnel , sturnît , baban , bacalà , lolo , mauc , mus , babuin , dordel , sdarnali , cudumar