sdavàs  sda|vàs  [CO]

  1. adi., s.m. che, cui che al è une vore pôc curât tal aspiet, tal mût di fâ, di lavorâ e v.i.:  chel polac li al jere un tic sdavàs, al veve une barete di pescjadôr dute sbridinade, i bragons simpri onzûts (Bepi Zampar, Diari di presonie); e veve un mût sdavàs e sflacjon di movisi e di cjaminâ (Carlo Sgorlon, Il dolfin); la sô lungje barbe sdavasse lu faseve someâ almancul dîs agns plui vieli (Sergio Cecotti, Il President)
    Sin. sdavasson
    Var. slavàs2
    Cfr. sapagn , sablàs , maldert , malsestât , bintar
  2. s.m. lûc o cundizion caraterizade di disordin, mancjance di cure, di netisie:  in chê cjase nol è che sdavàs (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona)
    Sin. disordin , sdavassum , sdavassament , sdavassine , disio , davoi , montafin
    1. robe dute in disordin, in confusion:  li comugnis di arba meniga talpassadis, i filârs discrotâts, la ua sacagnada, su li blavis in ria, biel ladradis, dut un sdavàs e pantan (Celso Macôr, Cuintristoria da bataia da Tor)
  3. s.m. grande cuantitât, soredut disordenade:  Zuanat in pîts sul cjar al mostrà cu la man, là jù da pît un sdavàs di cuviarts di planele (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
    Sin. grum , mont1 , sglavin , tasse1 , slac , sdrum , sdrumarie , sdrumerie , folc , sdrume , slavin , pestefruce , slavine , sglavine , maree , mac , lavine , flagjel , stermini , distermini , disordin , côl , stragje , stragjo , sfulmin , straviodi2 , fruce
Polirematichis e espressions idiomatichis
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl