jucâ
ju|câ
[CO]
-
v.intr., v.tr.
mandâ fûr la vôs une vore a fuart, sedi cun peraulis che dome cun viers o sunsûrs, par clamâ, laudâ, protestâ, cridâ e v.i.:
ah! se tu ju vessis viudûts chei doi puers contadins a cori di ca, a cori di là, come mats, a sberlâ e jucâ (Dolfo Zorzut, Meni Fari);
sul cuel di Udin Atile al gjolt cuntune fraie di brigants e al juche content (Josef Cjargnel, Il cjistiel di Udin)
Sin. berlaçâ
, ciulâ
, craçâ
, cragnâ
, cridâ
, cuarnâ
, disgosâsi
, fâ vôs di Atile
, fricâ
, sbardaiâ
, scriulâ
, spampanâ
, tambarlâ
, tampiestâ
, trombonâ
, ucâ
, urlâ
, vosonâ
, vuacâ
, vuicâ
, berlâ
, sberlâ
, vosâ
, zigâ
Var. ucâ