striçâ  stri|çâ  [AF]

  1. v.tr. someti a une fuarte pression, soredut par fâ vignî fûr un licuit o un contignût:  e sbateve e e striçave la robe dopo di vêle ben svuacarade plui voltis ta la aghe (Roberto Ongaro, Cretevierte); tirait mo jù, cjare la mê femine, un pâr di chei raps, e po cjolêt une tace e po striçait biel biel i grans (Dolfo Zorzut, El meracul da ue)
    Sin. strucâ
    Cfr. strenzi , sfracaiâ
    1. (ass., coloc.) fâ un sfuarç lant di cuarp:  al si sglonfà tant la panze, e tant al striçà chel puar mus, che dut intun colp al molà un grant sbâr (Luigi Gortani, Il matescul di Cjabie)
      Sin. sburtâ
    2. (fig., coloc., ancje ass.) fâ un sfuarç par rivâ a un risultât:  al anse, al zem, al strice: "Eco che a sin a bon!" (Zaneto, Il jet)
      Sin. strucâ
  2. v.tr. sierâ cun fuarce:  Grivôr al veve striçât i voi par no viodi chel lusôr (Franca Mainardis, Grivôr); al striçà il nâs fra doi dêts bruntulant: "Diu gno, ce puce di rosean!…" (Maria Forte, Cjase di Dalban)
    Sin. strenzi
  3. v.tr. (ancje fig.) cjapâ cun fuarce:  se tu âs la morose, il cuarp al brame di bussâle e di striçâle (Cristina Noacco, Faliscjis); il rimuars dal desideri passât i striçave la bocje dal stomi (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
    Sin. cjapâ , strenzi , strucâ
  4. v.tr. (ancje fig.) fâ deventâ plui piçul o obleâ a stâ intun spazi piçul:  striçâ simpri di plui i spazis pes realtâts minoritariis des autonomiis (Walter Tomada, La propueste di Patrie Furlane par un "cartel" des minorancis pes elezion dal 2018)
  5. v.tr. (fig.) fâ mâl, fâ dam, distruzi:  la grande burascje che par cinc agns e à massacrade la Europe, striçant dentri popui e nazions (Angelo Floramo, 1914-2014 Cuintristorie de Grande Vuere)
    Sin. fruçâ , sfracaiâ , disfâ , sdrumâ , tamesâ , drazâ , massacrâ , frapâ
  6. v.tr. (ancje ass., fig.) doprâ cun culumie, fâ rindi fin insom:  une des robis plui interessantis di chest an al è stât l'incuintri-laboratori «Striçâ, no straçâ» davuelt ai Colonos di Vilecjaze (Maurizio Biasizzo, Te nestre leterature al mancje inmò alc)
  7. v.tr. (ass., fig.) fâ fature a tirâ indenant:  i altris, cence striçâ e strussiâ tant, a vivevin ta la abondance, in pâs e in caritât (Luigi Gortani, Il Deu di Cjargne); par cumbinâ polente e companadi / ocorial striçâ tant e çavariâ? (Pieri Corvat, Lu tenteanimis)
    Sin. stentâ , strussiâ
  8. v.intr. ancje impers., dâ une cierte impression, fâ previodi alc, jessi dongje di fâ alc o di sucedi:  il cîl al è dut vualîf di veri grîs e al strice inmò di neveâ e il garbin al taie come un fîl (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
    Sin. dî , menaçâ
Polirematichis e espressions idiomatichis Proverbis:
  • la robe e dîs di Istât: lavimi ben e stricimi mâl; di Invier: lavimi mâl e stricimi ben
  • o striçâ o sclopâ
  • par ingrumâ bisugne striçâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl