çuncule  /çù-/  çun|cu|le  [CO, TS]

  1. s.f. agr. part centrâl de panole, li che a son tacâts i grignei
    Var. cornul , scjanossûl , brundul2 , cjanon , cjanôl , sbronzul , corubul , maçocul , cjuncul , cjuncui , mustul , scjatùs , mucel , scatùs , botul1 , mussul3 , curundul , sclausson , cjoncul , curubule , strassul , civon , curubul , panoglot , cjoncui , panoglon , cjon , panoglat , comul , scuful , çunculi , çuncul , çuncui , curnul , concul , çoncul , mugnule , corondul , sbrundul , scarondul , cjincui , cjincul , cjanusson , sustul , scurundul , scorondul , scjanissûl , sbrunzule , carobul , cjanoli , mucul , bronzul , cion , cigon2 , panoglaç , çuncjon , scubul , strassoli , cincui , panoc , panaglot , strusson , scorombul , cuful , mussûl , strassûl , scôl2 , scurubul , clupar , cimocul , scloson , scurubùs , scjatoc , scusup , panoglet , mocul , scussul , cjaniçol
  2. s.f. viôt çoncule una çuncula di vespul (Giovanni Daniele Tavoschi, cit. in Luigi Raimondi Cominesi, Giovanni Daniele Tavoschi Fedele detto «Neto» (Clavais 1861-1936))
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl