Dizionari de Lenghe Furlane

sclausson  /-òn/  sclau|sson  [CO, TS]

1. s.m. agr. part centrâl de panole, li che a son tacâts i grignei
   Var. cornul , scjanossûl , brundul² , cjanon , cjanôl , sbronzul , corubul , maçocul , cjuncul , cjuncui , mustul , scjatùs , mucel , scatùs , botul¹ , mussul³ , curundul , cjon , cjoncul , curubule , strassul , civon , curubul , panoglot , cjoncui , panoglon , cimocul , panoglat , comul , scuful , bronzul , çuncul , çuncui , curnul , concul , çoncul , mugnule , corondul , sbrundul , scarondul , cjincui , cjincul , cjanusson , sustul , scurundul , scorondul , scjanissûl , sbrunzule , carobul , cjanoli , mucul , çuncule , cion , cigon² , panoglaç , çuncjon , scubul , strassoli , cincui , panoc , panaglot , strusson , scorombul , cuful , mussûl , strassûl , scôl² , scurubul , clupar , çunculi , scloson , scurubùs , scjatoc , scusup , panoglet , mocul , scussul , cjaniçol
2. s.m. toc di len
   
   1. colp dât cuntun toc di len o colp in gjenerâl:  i cji trai un sclausson tes gjambos che i cji pedementi (Pieri Pinçan, cit. in Federico Vicario, Vocabolari riguladot)