tulugnâ
tu|lu|gnâ
[CO]
-
v.intr., v.tr.
protestâ fevelant a di lunc, soredut a mieze vôs o in maniere che no si capìs ben:
"Chei di cumò a son usâts siôrs: a mangjin lenghis di canarin e lat di moscje" al tulugnave il vieli (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve);
nol jere plui di un cisicâ, ma lui si sustave di chel tulugnâ, par daûr (Maria Forte, La tiere di Lansing);
dal grum de int al vignì sù un tulugnâ menaçôs di proteste (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
Sin. bruntulâ
, brondâ
, brosegnâ
, murmugnâ
, smurmugnâ
, renzi
, sbrundâ
, smurmuiâ
, tamburâ
, murmuiâ
, sborfâ3
, barbotâ
Cfr. businâ
, mugnâ
, mugnulâ
, mugulâ
, mungugnâ
, mungulâ
, murungulâ
, tarocâ
, tontonâ
, trugnâ
, rugnâ