creature  /-ù-/  cre|a|tu|re  [FO]

  1. s.f. ogni vivent, in particolâr ogni persone, par vie che daûr de tradizion religjose a derivin de creazion di Diu:  dutis lis creaturis dal bosc (Franca Mainardis, Un bosc cence colôrs); no si saveve se a jerin creaturis viventis o machinis (Checo Tam, La invasion); i ti prei, Madonuta, tu la pi cjara creatura dai Signour. I ti prei in pont di muart (Pier Paolo Pasolini, I Turcs tal Friûl)
    Sin. jessi1 , vivent , animâl ipon. , bestie ipon. , persone ipon. , om ipon. , cristian ipon.
    Var. crature
  2. s.f. persone te etât de infanzie, o ancje prime dal part:  e passave miezis zornadis framieç des scunutis a rimirâsi lis creaturis (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
    Sin. canai , canaie , fi1 , frut1
    1. fi, massime te etât de infanzie, ma ancje prime dal part o, in espressions di afiet, dopo in etât adulte:  la biade vedue di un cristian che le veve lassade impastanade cuntun cjap di creaturis di nudrî (Josef Cjargnel, I maçarots di Trep); come che a è greva, tal grim da la mari, la creatura inmò da nassi, cussì a pesa su li spali dai fîs che a la puartin, la cassa da la mari muarta (Novella Cantarutti, Cença sunsûr)
      Sin. canai , fi1 , frut1
  3. s.f. ancje riferît a persone adulte, tant che espressions di afiet, compassion e v.i.:  no podeve capî jê, creature… (Maria Forte, La tiere di Lansing); no stait a vê pôre, creature. Jo o soi ca par judâus (Pieri Menis, La maghe no fale); ce vite grame che e veve di menâ, puare creature! (Franca Mainardis, Il sium di Lissandri)
    Sin. fi1 , fion
  4. s.f. femine, massime in espressions cun adietîfs che a specifichin la sô bielece:  une creature deliziose, invezit, vistude di sede sgargiante, cjalcis colôr cinise, scarpis lustris (Arturo Feruglio, Viaç a Vignesie)
  5. s.f. risultât dal creâ o ancje consecuence, direte o indirete, di une azion, di une situazion e v.i.:  jo creatôr mudât, cumò, tune creature de mê sbisie di poete (Dino Virgili, In scolte…)
    Sin. creazion
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl