smenâ  sme|nâ  [CO]

  1. v.tr. movi cuntune cierte fuarce e ripetizion:  balinâ sù e jù smenant i braçs (Maria Forte, La tiere di Lansing); al smenà il cjâf di ca e di là, come a dîmi che, moscjos, je vevin fate gruesse (Alviero Negro, Il Nin); [la copassute] e smenave le codute e lu fissave cun doi voglins (Ferruccio Costantini, Le copassute)
    Cfr. menâ , remenâ , messedâ , scjassâ , spacâ , sacodâ
  2. v.tr. menâ, puartâ vie cuntune cierte fuarce:  al plombà te Ledre. La aghe glaçade i çoncjà il flât; i pîts a slichiarin tal pantan e la corint lu smenave (Riedo Pup, Vergjilio)
    Sin. menâ vie , puartâ vie
    Cfr. strissinâ , tirâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl