Dizionari de Lenghe Furlane

boreç  /-èç/  bo|reç  [CO]

1. s.m. cuantitât di boris:  al veve saltât parsore il boreç dal pignarûl par tirâ jù il medîl (Pieri Menis, I siops)
   Sin. boreâl¹ , boreâr¹ , boreade , borêt , borostai
   Cfr. buriel , boresc
   
   1. (fig.) cuistion cjalde, delicade o complès di cuistions o di relazions cjaldis, delicadis, che a puedin fâ vignî fûr contrascj:  a soflin tal boreç de cuistion coloniâl (Josef Marchet, Partide dople)
      Cfr. bore , boreâl¹ , boreâr¹ , fûc
2. s.m. stât di ecitazion, di energjie, di voie:  a lui, dute chê fieste des gnocis, i dave boreç (Maria Forte, Cjase di Dalban); Tilde - dute in boreç- e tacà a movisi sù e jù pe cjamare (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
   Sin. ecitazion , sbisie , sbisiament , smanie , morbeç , snait , buinevoie , energjie , estri , spirt , vivôr , morbin