indret
/-èt/
in|dret
[BF]
-
s.m.sing.
informazion, insegnament, deduzion che a àn logjiche e che a puedin tornâ cont:
al ere miei di spietâ par vê un indret di ce che al ere stât sucedût tal colm dal ribalton (Domeni Zannier, La crete che no vai)
Sin. dret
-
s.m.sing.
capacitât, ocasion di fâ alc, maniere di risolvi alc o di vê un vantaç:
diviars che àn marcât visite / ingrisignîts tal jet / pensin, studiin sot coltre / di cjatâ fûr l’indret / di dâi di bevi al miedi / e di otignî la base / par restâ fers a cjase / cence fruiâ i sghirets (Zaneto, Santin Scheo, soldât)
Sin. capacitât
, câs
, facoltât
, mût
, ocasion
, oportunitât
, podê2
, dret