cuziâ  cu|zi|â  [CO]

  1. v.tr. tocjâ o becâ in maniere lizere, in mût di fâ ridi, di fâ vê reazions ancje involontariis, di dâ fastidi:  biel cjantant une di chestis raganizis, si cuzie il frut su la palme de manute (Zuan Nazzi Matalon, Ottorino Burelli, Sacheburache)
    Sin. ghitiâ , fâ ghiti , scuziâ , fâ ghiti ghiti , fâ catarigulis
    Var. cuciâ
    Cfr. sbisiâ , bisiâ , sbisigulâ
    1. dâ une sensazion come di alc che al beche:  e po viars sant Martin, / come da cualchi an e je la usance, / al capitarà il frêt a cuziânus (Pieri Çorut, Pronostic par l'an 1836)
      Sin. becâ
  2. v.tr. (estens.) tocjâ in maniere lussuriose:  "Jop al sosten di vêti cuziade e vude. E tu ce dîstu?" (Alviero Negro, Strumîrs e Çambarlans)
    Sin. palpâ , palpaçâ , tocjâ , scuziâ
  3. v.tr. (fig.) dâ un stimul, soredut sutîl e ripetût:  tal sanc a Mirco i corevin lis voiis che al veve simpri scugnût platâ, mil furmiis che lu cuziavin (Alan Brusini, Par stradis lungjis); chel violin / co l'è sunât da te cun chê maestrie, / il cûr al mi cuzie, / mi tocje un no sai ce te fantasie (Pieri Çorut, La rassegne)
    Sin. stuzigâ , scuziâ
    1. provocâ o criticâ a peraulis:  Marie Luigje mi cuzie che al è bielzà une sdrume di agns, parcè che, e dîs jê, o fâs la figure dal basoâl (Guido Antonioli, Florean dal Palaç, I, 1)
      Sin. becâ , ticâ , stuzigâ , scuziâ , pontâ
  4. v.intr. (ancje fig.) sintî o dâ la percezion di alc che al tocje, che al beche, che al stimole, che al provoche e v.i.
    Sin. scuziâ
Proverbis:
  • sante Luzie il frêt al cuzie
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl