boç
/-ò-/
boç
[CO]
-
s.m.
(loc.)
contignidôr di len fat di dovis
Sin. podin
, podine
-
contignidôr plui o mancul cilindric ancje di metal o di veri:
a son grums di scjatolons, tassis di sacs, piramidis di boçs, e par tiere, grums di farine (Pieri Piçul, I Cosacs in Friûl)
Sin. bussul
, bussulot
-
recipient pe aghe di boli:
o ai cjapât duta la roba che o vevi cjatât e o ai fat ce che al veva dit l’om, le ai metuda intun boç e lu ai picjât sul cjadenaç a boli (Olimpia Guerra - Istitût di Ricercje Achil Telin, Il braç inflamât - Friûl des culinis III)
Sin. cjalderie
-
s.m.
piçule costruzion di len o di altri materiâl, vueide, fate di pueste par che une famee di âfs e fasi dentri il nît:
âfs sieradis intal boç (Maria Forte, Sul cjar di Pauli Gurin);
o ai mitût su une banchine / ducj i boçs da lis mês âfs (Pieri Somede dai Marcs, Lis âfs)
Var. bôç
-
nît des âfs o in câs ancje des jespis:
cuant che in paîs tantas fameas a tignivin las âfs, Ricardo al vegniva clamât come espert par gjavâ la mîl dai boçs (Martino De Prato, Un tipo speciâl)
-
(estens.)
famee di âfs
-
s.m.
[BF]
(estens.)
ingjâf dulà che e sta o dulà che si plate une bestie
Sin. cove
, buse
, bûs
-
s.m.
(fig.)
puest li che e vîf tante int:
tal boç uman di un condomini (Dino Virgili, Dilunc il Cuar)
Cfr. furmiâr
-
s.m.
(fig.)
cjâf vueit