sviersât  svier|sât  [CO]

  1. p.pass., adi. viôt sviersâ , viôt sviersâsi
  2. adi. cjapât de pôre, de impression, de ecitazion:  al scoltave, sgrisulant, lis storiis di pôre, che lu varessin fat saltâ sù dut sviarsât vie pe gnot (Sandri Secco dai Juris, La cusine dai vons); «Judaitmi, judaitmi, che o mûr! Signôr, o Signôr», e berlave a dute vôs, «no pues plui!». I parons a van jù ducj sviarsâts e la cjatin che si stuarzeve pai dolôrs (Maria Gioitti del Monaco, Il spirt mataran)
    Sin. svariât , spaurît , scaturît , spaventât , disviersât
    1. cjapât de rabie:  sì, e je vere, al jere cualchi furlan sviarsât che i secjave che il predi nol lavoràs, e i rincresseve di passâi il cuartês (Riedo Pup, I furlans e i predis)
      Sin. sfolmenât , sfegatât , scjadenât , discjadenât , disviersât
  3. adi., s.m. che, cui che nol è tal stât razionâl normâl:  i mats a son di tantis sortis: cualchi zornade a son o a somein normâi, cualchi altre a somein sviersâts (Franc Fari, Il cjâf dai furlans)
    Sin. svariât , sfolmenât , mat , fûr cul cjâf , fûr di sintiment , fûr cui sintiments , disviersât
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl