pursì  pur|sì  [AF]

  1. av. par rinfuarcî, par dâ plui evidence a un concet, a une espression:  se lôr no àn flât o no àn cjâf o no àn fiât par fâsi sintî, bisugnarà pursì che al tachi a sberlâ cualchidun altri (Josef Marchet, I siops); alore al è vignût Zuanat - si visais pursì di lui, no!? - e al à cjalât ator (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
    Sin. ben , lafè , pûr1
    Cfr. ancje , ancjemò
    1. (enf.) par dâ plui enfasi a une concession:  o disevis a Tunine de Roste che si scuen pursì lassâ la zoventût che e fasi il salt dal zocul (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini)
    2. cun valôr di oposizion:  ce malapaiât che al jere restât. Pursì nol veve fate nissune sene (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
      Sin. istès , in ogni câs , in dut câs , pûr1
      Cfr. ma , però
    3. tant che particule par zontâ alc:  al è significatîf il fât che la iniziative […] e vedi implicât il setôr de sigurance e pursì chel academic (Alfonso Desiata, Probabilitât furlane)
      Sin. ancje
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl