insintine /-sì-/ in|sin|ti|ne [BF]
-
prep., av.
in complements di timp, di lûc o di cuantitât par segnalâ un limit:
starès inte cragne / insintine ai voi (Toni Broili, Il lunari furlan cun diviars trucs par l'an 1849)
Sin. fintremai , fintine1 , insin , infintine , sintinemai , fin4 , fintremai a , fintinemai , infintremai , insintinemai -
av.
par infuartî une afermazion
Sin. insin , fin4 , adiriture , fin ancje , fintremai , fintine1 , fintinemai , infintremai , infintine , insintinemai