infintremai
/-ài/
in|fin|tre|mai
[BF]
-
prep., av.
in complements di timp, di lûc o di cuantitât par segnalâ un limit:
infintremai che i principâts feudâi da la alte Italie si jerin tignûts poiâts daprûf dai imperadôrs, Vignesie e veve scugnût contentâsi di svuatarâ tes sôs aghis (Josef Marchet, Cuintristorie dal Friûl fin sot la Italie);
e al ere sanc / a cori infintremai / jù tes lidrîs / là che si ingrume muart (Umberto Valentinis, Daleârs di sanc)
Sin. fintremai
, fintine1
, insin
, insintine
, sintinemai
, fin4
, fintremai a
, fintinemai
, infintine
Var. infintramai
-
av.
par infuartî une afermazion
Sin. insin
, fin4
, adiriture
, fin ancje
, fintremai
, fintine1
, fintinemai
, infintine