infintremai  /-ài/  in|fin|tre|mai  [BF]

  1. prep., av. in complements di timp, di lûc o di cuantitât par segnalâ un limitinfintremai che i principâts feudâi da la alte Italie si jerin tignûts poiâts daprûf dai imperadôrs, Vignesie e veve scugnût contentâsi di svuatarâ tes sôs aghis (Josef Marchet, Cuintristorie dal Friûl fin sot la Italie); e al ere sanc / a cori infintremai / jù tes lidrîs / là che si ingrume muart (Umberto Valentinis, Daleârs di sanc)
    Sin. fintremai , fintine1 , insin , insintine , sintinemai , fin4 , fintremai a , fintinemai , infintine
    Var. infintramai
  2. av. par infuartî une afermazion
    Sin. insin , fin4 , adiriture , fin ancje , fintremai , fintine1 , fintinemai , infintine
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl