infintine  /-fì-/  in|fin|ti|ne  [BF]

  1. prep., av. in complements di timp, di lûc o di cuantitât par segnalâ un limital studià il cors intîr / infintine al liceo (Pieri Çorut, Pre Tite Miot)
    Sin. fintremai , fintine1 , insin , insintine , sintinemai , fin4 , fintremai a , fintinemai , infintremai
  2. av. par infuartî une afermazionjo tocji ben la tintine, / lu sivilot e infintine / jo suni di trombon o di cornet (Anonim, Lement di un vieli inemorât); cumò infintine i danâts sbrissâts fûr des mans di Cudicjo, cjalant in stuart e cul cjapiel sui voi; e cirivin cun mil baronadis di entrâ [tal paradîs] (Bindo Chiurlo, La puarte plui intrigose)
    Sin. insin , fin4 , adiriture , fin ancje , fintremai , fintine1 , fintinemai , infintremai
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl