infintine
/-fì-/
in|fin|ti|ne
[BF]
-
prep., av.
in complements di timp, di lûc o di cuantitât par segnalâ un limit:
al studià il cors intîr / infintine al liceo (Pieri Çorut, Pre Tite Miot)
Sin. fintremai
, fintine1
, insin
, insintine
, sintinemai
, fin4
, fintremai a
, fintinemai
, infintremai
-
av.
par infuartî une afermazion:
jo tocji ben la tintine, / lu sivilot e infintine / jo suni di trombon o di cornet (Anonim, Lement di un vieli inemorât);
cumò infintine i danâts sbrissâts fûr des mans di Cudicjo, cjalant in stuart e cul cjapiel sui voi; e cirivin cun mil baronadis di entrâ [tal paradîs] (Bindo Chiurlo, La puarte plui intrigose)
Sin. insin
, fin4
, adiriture
, fin ancje
, fintremai
, fintine1
, fintinemai
, infintremai