insin
/-sìn/
in|sin
[CO]
-
prep., av.
in complements di timp, di lûc o di cuantitât par segnalâ un limit:
chê [strade] di Darte e tirave vie dilunc, biel drete insin in place (Giovanni Gortani, Il lunari furlan cun diviars trucs par l'an 1849);
"Fîs miei, insin cumò o vin viodût nome robis antighis; in cheste capele culì o cjatarìn alc di gnûf" (Zuan Lurinçon, La Madalene)
Sin. fintremai
, fintine1
, infintine
, sintinemai
, fin4
, fintremai a
, fintinemai
, infintremai
, insintinemai
-
av.
par infuartî une afermazion:
il lôr ûs [des lenghis minoritariis] al tint a diminuî o insin a sparî (Marc Stolf, Minorancis linguistichis)
Sin. fin4
, adiriture
, fin ancje
, fintremai
, fintine1
, fintinemai
, infintremai
, infintine
, insintinemai