insin  /-sìn/  in|sin  [CO]

  1. prep., av. in complements di timp, di lûc o di cuantitât par segnalâ un limitchê [strade] di Darte e tirave vie dilunc, biel drete insin in place (Giovanni Gortani, Il lunari furlan cun diviars trucs par l'an 1849); "Fîs miei, insin cumò o vin viodût nome robis antighis; in cheste capele culì o cjatarìn alc di gnûf" (Zuan Lurinçon, La Madalene)
    Sin. fintremai , fintine1 , infintine , sintinemai , fin4 , fintremai a , fintinemai , infintremai , insintinemai
  2. av. par infuartî une afermazionil lôr ûs [des lenghis minoritariis] al tint a diminuî o insin a sparî (Marc Stolf, Minorancis linguistichis)
    Sin. fin4 , adiriture , fin ancje , fintremai , fintine1 , fintinemai , infintremai , infintine , insintinemai
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl