insgrisulâsi
ins|gri|su|lâ|si
[BF]
-
v.pron.intr.
tremâ di frêt:
cjalantsi ator si insgrisulà pe criùre (Miriam Pupini, Tilio e il magjic mont di Serafin)
Sin. tremâ
, sgrisulâ
, ingrisignîsi
, sgrisulâsi
, tremolâ
, ingrisulâsi
, ingrisulîsi
Cfr. bati brucjis
, bati i dincj
-
v.pron.intr.
(ancje fig.)
vê o mostrâ moviments piçui svelts e ripetûts, ancje no pal frêt
Sin. tremâ
, sgrisulâ
, ingrisignîsi
, sgrisulâsi
, tremolâ
, ingrisulâsi
, ingrisulîsi
-
v.pron.intr.
vê impression, pôre, orôr o sim.:
"No ai mica voia di joditi a tornâ dongja como il dì da la Assensa, pota di un omenat, che a tu eris in stâts da fâ insgrisulâ" (Candido Candotti, Filìs e Taresia)
Sin. insgrisulâ
, sgrisulâsi
, sbalsamâsi
, sbarlufîsi
, scaturîsi
, sgrisulâ
, scaturî
, ingrisulâsi
, ingrisulîsi