disfantâ dis|fan|tâ [CO]
-
v.tr.
(ancje fig.)
fâ sparî un pôc a la volte, sedi alc di materiâl che imateriâl:
une vôs cjantarine di inocence che e disfante ogni pene (Dino Virgili, Aghelusinte);
podê presentâ il struc di un valôr ambientâl - chel de Basse - prin che il progrès de civiltât industriâl lu disfanti (Alviero Negro, Aiar de Basse)
Sin. disfâ , dissipâ , dissolvi , parâ vie , slontanâ , netâ vie , socâ vie , socâ , sfantâ
