sbocjâ1  sbo|cjâ  [CO, TS]

  1. v.tr. zûcs tal zûc des balis, colpî cuntune bale in mût che e salti vie:  al à sbocjât la sô bale (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona)
    Sin. stocâ1 , trai
    1. (ass.) butâ la bale no par svicinâsi al balin, ma par parâ vie une altre bale:  chê mi sbrisse, cheste altre mi scjampe, / voi sbocjant e no 'nt cuchi une sole, / pâr che o vevi l'agagn te mê grampe (Toni Broili, I trucs furlans 1847)
    2. (fig.) cjapâ il puest di alc altri cun velocitât o viamence:  un pinsîr sbocje l'altri daurman… (Pieri Çorut, La mê vite di citât)
  2. v.tr. [BF] (pop.) mandâ indaûr tun esam o fermâ tun an di scuele:  [la mestre] e à vût la muse di dîi ae mê frute: "Disii a tô mari che dismeti di fevelâus par furlan, se no ti sbocji." (Catine P., Letaris ae Direzion, Patrie dal Friûl 6/10/1962)
    Sin. bolâ
  3. v.tr. [BF] cjatâ cualchidun par câs:  e in chel o ti sbocjìn il capelan / che nus salude (Tite Grison, Une di chês di Luzio)
    Sin. intivâ , intivâsi , intopâ , intopâsi , cjatâ , cjatâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl