fufigneç
/-èç/
fu|fi|gneç
[CO]
-
s.m.
robe stupide o di nissun interès, di nissune impuartance:
"No mi plasin lis citadinis: e àn dome che fufigneçs pal cjâf" (Bruno Paolo Pellarini, Amôr in canoniche);
"No sarà un fufigneç di cheste sorte che al farà lâ a mont l'afâr" (Ercole Carletti, Mariute)
Sin. bagatele
, buzare
, monade1
, nuiatul
, stupidade
, naine
, cagade
, cagnere1
, stupidagjine
, bisignele
, bazecule
, fote
, stupideç
, fufigne
, boiade
, robe di nuie
, frusigne
-
robe in sens gjeneric ma negatîf, ancje par tristerie o disonestât:
nô, porets / vivìn di fufigneçs... / Sì, noaltris ca jù, / mai contents, invidiôs, / - cumò jo, cumò tu - / litigons e ledrôs, no savìn plui amâ, / no vin timp di cjantâ (Zuan Lurinçon, Uciei)