forsit  /-ò- / -ó-/  for|sit  [FO]

  1. av. par pandi dubi, inciertece, probabilitât e v.i.:  a lavin a cjase a saludâ, forsit pe ultime volte, i lôr viei, la femine e i fruts: la vuere no finive plui (Pieri Menis, Cemût che o soi restât caporâl); arbui scalembris cun parsore cualchi uciel noturni, forsit çus… barbezuans o no si sa ce… (Checo Tam, Vencul); il Signour al è ca, cun nû. Tu no, forsi, ma jo sì, che i lu jôt ogni dì, ca intor (Pier Paolo Pasolini, I Turcs tal Friûl); ma chest al sarà fuars afâr di mode / e co è mode bisugne rispetâle (Pieri Çorut, Il mus); ma la fortune fuars si voltarà (Ermes di Colorêt, I, 152)
    Sin. po jessi , po stâi , dal câs , magari , salacor , se e bute , se rive
    Var. forsi , forsite , fors , fuars , fuarsi , fuarsit , fursi
    1. par rispueste, par dî che alc al è pussibil ma no sigûr:  "Passistu a cjatânus dopo cene?" "Forsit, viodìn se no soi masse strac…"
  2. av. par velâ une afermazion:  o scomet che a 'nt sarà, forsit, di magjistrâts che a rivin a la pension cence la sodisfazion di finî un procès (Riedo Pup, A restin nome carabinîrs e predis)
    Sin. metipen , magari , salacor , po jessi , po stâi , se e bute , va e no va , scuasi
  3. av. (enf.) in domandis, cence nissun significât particolâr, dome par dâ plui enfasi:  no pario forsit bon cun la mê vieste verde? (Franca Mainardis, Un bosc cence colôrs)
    Sin. po , mo , magari , lafè , ve1
Polirematichis e espressions idiomatichis
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl