discuviert  dis|cu|viert  [CO]

  1. p.pass., adi. viôt discuvierzi , viôt discuvierzisi
    Var. discuiert
  2. adi. (ancje fig.) no cuviert, cence cuvierture, rivistiment, tapon o ripârune di chês casselis che i fornasîrs a metevin jù te tiere, fin avuâl dal tapon, par tignî in fresc il formadi de setemane, e jere discuvierte (Pieri Menis, Il burlaç); e jere une machine di colôr ros e discuviarte, di proprietât di siôr Landi di Vile Visentine (Vico Bressan, Cîl e aghe)
    Sin. viert , scuviert , distaponât
  3. adi. di persone o part dal cuarp, che nol è cuviert dai vistîtse tirà i pics dal façolet che, colant par tiere, al lassà il so cjavut discuviert (Roberto Ongaro, Il muc)
    Sin. crot2 , nût , scuviert
  4. adi. che nol è platât, che si pues viodi
    Sin. pandût , viert , palês , evident , clâr , scuviert
  5. s.m. lûc no cuviert, no riparât, no sierât o cence difese
    Sin. viert , scuviert
  6. adi. [TS] bancj. cence garanzie finanziarie
    Sin. scuviert
    1. di cdn., cence la pussibilitât di saldâ un debit o di incassâ un credit
    2. s.m. sume, debit o sim. cence garanzie finanziarie
Proverbis:
  • trê robis a fasin scjampâ la int di cjase: il fum, la triste muîr e la cjase discuvierte
  • trê robis a fasin scjampâ la int di cjase: la cusine fumose, la femine rabiose e la cjase discuvierte
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl