discuviert
dis|cu|viert
[CO]
-
p.pass., adi.
viôt discuvierzi
, viôt discuvierzisi
Var. discuiert
-
adi.
(ancje fig.)
no cuviert, cence cuvierture, rivistiment, tapon o ripâr:
une di chês casselis che i fornasîrs a metevin jù te tiere, fin avuâl dal tapon, par tignî in fresc il formadi de setemane, e jere discuvierte (Pieri Menis, Il burlaç);
e jere une machine di colôr ros e discuviarte, di proprietât di siôr Landi di Vile Visentine (Vico Bressan, Cîl e aghe)
Sin. viert
, scuviert
, distaponât
-
adi.
di persone o part dal cuarp, che nol è cuviert dai vistîts:
e tirà i pics dal façolet che, colant par tiere, al lassà il so cjavut discuviert (Roberto Ongaro, Il muc)
Sin. crot2
, nût
, scuviert
-
adi.
che nol è platât, che si pues viodi
Sin. pandût
, viert
, palês
, evident
, clâr
, scuviert
-
s.m.
lûc no cuviert, no riparât, no sierât o cence difese
Sin. viert
, scuviert
-
adi.
[TS]
bancj.
cence garanzie finanziarie
Sin. scuviert
-
di cdn., cence la pussibilitât di saldâ un debit o di incassâ un credit
-
s.m.
sume, debit o sim. cence garanzie finanziarie
Proverbis:
- trê robis a fasin scjampâ la int di cjase: il fum, la triste muîr e la cjase discuvierte
- trê robis a fasin scjampâ la int di cjase: la cusine fumose, la femine rabiose e la cjase discuvierte