crustinâ
crus|ti|nâ
[CO]
-
v.tr.
(ancje ass.)
mastiâ cun fuarce, mangjâ alc di dûr o ancje mangjâ alc in gjenerâl:
e se ju cjans ti nuelin, / crustinin i tiei vues (Popolâr - Giovanni Fabris, Maria Pertoldi, Il contrast fra Meni cjâf di mus e Rosute)
Sin. roseâ
, crustâ
, crugnâ
, crustulâ
, crustignâ
-
v.intr., v.tr.
fâ sunsûr come di alc che si romp o che al è li li par rompisi:
li fueis da la blava a metin i sgrisui crustinant il lôr sec, scuasin brusât (Alberto Luchini, Cjâf)
Sin. crustâ
, cricâ
, criçâ