crustignâ crus|ti|gnâ [CO]
-
v.tr.
(ancje ass.)
mastiâ cun fuarce, mangjâ alc di dûr o ancje mangjâ alc in gjenerâl:
jo a crustignavi saldo bagjigjis (Ivano Urli, Pre Gjenio)
Sin. roseâ , crustâ , crugnâ , crustulâ , crustinâ -
v.intr., v.tr.
fâ sunsûr come di alc che si romp o che al è li li par rompisi:
cui dincj che a crustignavin […] (Gianni Gregoricchio, Il soreli te valîs)
Sin. crustâ , cricâ , criçâ