quondam
/-ò-/
quon|dam
[CO]
-
adi.inv.
(lat.)
che al jere intune cierte cundizion e che nol è plui:
va vantantsi un quondam siôr / di mangjâ par dîs di lôr (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1821)
-
s.m.sing.
(lat., scherç.)
rivendicazion, svant o dimostrazion di une cualitât o capacitât o funzion che si veve une volte:
"Eh lui, se ben che nol è plui zovin, i ten, tes grant solenitâts, a fâ sintî il so quondam [fasint sintî ce brâf musicist che al è]" (Bepo Marion, Il liron di siôr Bortul)
-
adi.inv., s.m.inv., s.f.inv.
(lat.)
che, cui che nol è plui vîf:
«Chi a son lis ultimis volontâts di Mondo Muraie, metudis jù ancje secont il desideri dal quondam fradi Mateo…» (Pieri Menis, Chei di Muraie);
o ai viodude la femine dal Girlando: je passade in Preture par firmâ il ricognossiment dal so quondam (Sandri Di Suald, Ah! la provincie)
Var. condam
, condum
Cfr. recuie
, biel
, puar1
, biât
, cjâr