pueme  /puè-/  pue|me  [CO]

  1. s.f. persone di ses feminin che e je plui cressude di une frute, ma che e je plui piçule di une zovine o che e je tai prins agns de zoventûtvorès balâ la staiare / cuntune pueme in dalminis, / ucant a son di armoniche / di tintine e liron (Ercole Carletti, Di grinte); puemis che a screavin la lôr zoventût propit là che la vuere e semenave la muart (Alan Brusini, Come tai romançs)
    Sin. frutate , frute , mamule , mule , polece , polzete , fantate , zovine
  2. s.f. femine zovine no ancjemò maridade
    Sin. frutate , fantate , signorine , zitele , polzete
  3. s.f. femine zovine che cun jê si à un leam di amôrcuant che i foi da pe de vilo / començai a damandâ / ce che a 'nd ero de mê puemo / che incuintro a no mi è stât. / La rispuesto e mi fo dado / da un gno grant e cjâr amîc / la tô puemo è maridado / cuntun ati dal paîs (Popolâr, Cuant che i foi da pe de vilo)
    Sin. frute , mule , fantate , zovine , morose , polzete
  4. s.f. (coloc.) zovine lavoradore, pal solit cun mansions lavorativis gjenerichis
    Sin. frutate , frute , garzone , fantate