inmatunîsi  in|ma|tu|nî|si  [CO]

  1. v.pron.intr. no rivâ plui a resonâ, pierdi luciditât:  si inmatunive de maravee (Pieri Menis, Sul agâr)
    Sin. sturnîsi , instupidîsi , incjocâsi , centenâsi , incentenâsi , matunîsi
    Var. inmatuîsi , inmaturîsi
  2. v.pron.intr. tacâ un pôc a durmî, soredut in mût no tant profont ma che al lasse sturnîts:  [cu la Sierade] la nature e tache planc a planc a inmatunîsi e a tirâsi indaûr, i paisaçs si fasin plui dolçs e delicâts (Mario Martinis, Il grant lunari dal Friûl. Setembar)
    Cfr. indurmidîsi , impisulîsi , inmatîsi
  3. v.pron.intr. di une part dal cuarp, pierdi sensibilitât, soredut pal frêt o par che par un pôc nol è rivât ben il sanc:  o ai cjapade une tâl bote ta la spale che mi si è inmatunît il braç (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
    Sin. ingritulîsi , imbramîsi , gritulîsi , inmatîsi , indurmidîsi , inçompedîsi
    Cfr. infurmiâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl