inmatunîsi
in|ma|tu|nî|si
[CO]
-
v.pron.intr.
no rivâ plui a resonâ, pierdi luciditât:
si inmatunive de maravee (Pieri Menis, Sul agâr)
Sin. sturnîsi
, instupidîsi
, incjocâsi
, centenâsi
, incentenâsi
, matunîsi
Var. inmatuîsi
, inmaturîsi
-
v.pron.intr.
tacâ un pôc a durmî, soredut in mût no tant profont ma che al lasse sturnîts:
[cu la Sierade] la nature e tache planc a planc a inmatunîsi e a tirâsi indaûr, i paisaçs si fasin plui dolçs e delicâts (Mario Martinis, Il grant lunari dal Friûl. Setembar)
Cfr. indurmidîsi
, impisulîsi
, inmatîsi
-
v.pron.intr.
di une part dal cuarp, pierdi sensibilitât, soredut pal frêt o par che par un pôc nol è rivât ben il sanc:
o ai cjapade une tâl bote ta la spale che mi si è inmatunît il braç (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. ingritulîsi
, imbramîsi
, gritulîsi
, inmatîsi
, indurmidîsi
, inçompedîsi
Cfr. infurmiâsi