ingritulîsi in|gri|tu|lî|si [CO]
-
v.pron.intr.
(ancje fig.)
deventâ intorteât, piçul, dûr, sec:
i flôrs ancjemò in butul si ingritulirin (Gianni Gregoricchio, Il soreli te valîs);
si sintive entri vie a ingritulîsi il cûr (Roberto Ongaro, Il pecjât di Mosè)
Sin. gritulîsi , ingritulâsi , ingrintulîsi- di cdn., stâ cui braçs e cu lis gjambis pleadis e tacadis dal cuarp, in mût di cjapâ mancul puest pussibil