ingritulîsi  in|gri|tu|lî|si  [CO]

  1. v.pron.intr. (ancje fig.) deventâ intorteât, piçul, dûr, seci flôrs ancjemò in butul si ingritulirin (Gianni Gregoricchio, Il soreli te valîs); si sintive entri vie a ingritulîsi il cûr (Roberto Ongaro, Il pecjât di Mosè)
    Sin. gritulîsi , ingritulâsi , ingrintulîsi
    1. di cdn., stâ cui braçs e cu lis gjambis pleadis e tacadis dal cuarp, in mût di cjapâ mancul puest pussibil
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl