ingritulâsi in|gri|tu|lâ|si [CO]
-
v.pron.intr.
(ancje fig.)
deventâ intorteât, piçul, dûr, sec
Sin. gritulîsi , ingritulîsi , ingrintulîsi- di cdn., stâ cui braçs e cu lis gjambis pleadis e tacadis dal cuarp, in mût di cjapâ mancul puest pussibil: mestri Nart Vidisson, che al si sint za strac avonde, al si ingritule jù intun glimuç, e sence tantis ceremoniis, e nancje bisugne di niçâ, l'à biel scomençât a pisulâ (Giovanni Gortani, Il viaç di Vidisson)
