imbusâsi
im|bu|sâ|si
[CO]
-
v.pron.intr.
lâ intune buse o intun puest strent o platât:
di pôre che lis striis lu cucassin, al tornà a imbusâsi inte barcje (Luigi Gortani, Un paîs misteriôs);
un scriç al scjassave la code su la rame plui basse di un pin [...]. Al ste a cjalâlu fin che si imbusà jenfri i baraçs (Amedeo Giacomini, Tal ospedâl)
Cfr. impirâsi
, imbissâsi
, ficjâsi
, platâsi
, scuindisi
-
ancje di alc di inanimât, finî intun puest che no si sa dulà che al è, no jessi cjatât:
"No si po cjatâ in nissun puest chê benedete di ricete [...] cui sa dulà che e je lade a imbusâsi" (Bepo Marion, Il canocjâl de contesse)
Sin. lâ a finî
, ficjâsi