imbroieç  /-èç/  im|bro|ieç  [CO]

  1. s.m. cjatade par imbroiâ, par ingjanâ cdn., par fâi crodi ce che nol è e vê un vantaçcui prepotents sensârs / che vegnin sù da Italie / par vuadagnâ a lis spalis / dei puars cul dâur di intindi / dome imbroieçs e balis (Zaneto, Dulà che si nas ogni arbe e pas); ancje chest an, sot fiestis i gjornâi a jerin plens di robariis, di imbroieçs, di trucs, di sgrifignaments (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini)
    Sin. broi , imbroiade , imbroionarie , imbroiadure , imbroi , imbroioneç , ingjanizie , rangjade , razîr , trabossigne , trapel , truc1 , trufarie , ingjan , broieç
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl