imbatisi  /-à-/  im|ba|ti|si  [CO]

  1. v.pron.intr. cjatâ par câs cdn. o ancje alcnel at che concentrât dut in me stes / fasevi i miei riflès, / mi imbat in pre Zuan, / vêr galantom (Pieri Çorut, Il nestri dolôr in muart del Arcivescul Zacarie Bricito); Subit fûr, si imbatin in Serafin che al stave tornant a cjase e che ur domandà: «Dulà laiso?» (Meni Ucel, Il salam)
    Sin. cjatâsi , intivâsi , intopâsi , scuintrâ , scuintrâsi , inclapâsi
    1. ancje cence complement, cun reciprocitât o in riferiment a une situazion fortunade o disfortunade"Cjo!, al è dificil imbatisi juscj [tra om e femine]" (Costantino Smaniotto, Maridâsi...!?)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl