gatar1
/gà-/
ga|tar
[CO]
-
s.m.
stangje di fier, in gjenar fissade insiemi cun altris li di barcons o altris passaçs che si vûl blocâ:
barcons strents e sierâts cui gatars di fier (Franca Mainardis, Grivôr);
il presonîr al mangjave une volte in dì di un plat che nus passavin a traviers i gatars de puarte (Ivano Urli, Storie di Min)
Sin. stangje
, sbare
Cfr. baston
, tres
, gatarade
-
s.m.
complès di stangjis paralelis o incrosadis che a blochin un passaç
Sin. gatarade
, fereade
-
s.m.
[TS]
marang.
tes seis, machinari cun plui lamis paralelis che a tain fûr breis di un tronc