garbât  gar|bât  [BF]

  1. adi., s.m. che, cui che al va daûr des regulis de buine creancesimpri è cortese, e mai non è ritrose / par acuistâ de plui garbade il vant (Ermes di Colorêt, I, 13)
    Sin. civîl , cortês , cortesan , daben , degnevul , educât , creançât , zentîl , fin1 , finet , civilin , creançôs
  2. adi. che al à forme armoniche, bielegraziosis polzetis, / bielis, e nemoradis, / che i vês chê bieli vitis tant garbadis (Eusebi Stele, Graziosis polzetis)
    Sin. graciôs
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl