garbât gar|bât [BF]
-
adi., s.m.
che, cui che al va daûr des regulis de buine creance:
simpri è cortese, e mai non è ritrose / par acuistâ de plui garbade il vant (Ermes di Colorêt, I, 13)
Sin. civîl , cortês , cortesan , daben , degnevul , educât , creançât , zentîl , fin1 , finet , civilin , creançôs -
adi.
che al à forme armoniche, biele:
graziosis polzetis, / bielis, e nemoradis, / che i vês chê bieli vitis tant garbadis (Eusebi Stele, Graziosis polzetis)
Sin. graciôs