disutil /-ù-/ di|su|til [BF]
-
adi.
che nol zove, che nol torne cont:
etât disutil, sporcja e traditora, / cu plui cu sa e cognòs, e plui peiora (Zuan Batiste Donât, Alfabet essemplatîf)
Sin. dibant , inutil -
s.m.
pierdite economiche:
in chel afâr o ai vût un disutil di cualchi miâr di liris (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. dam , pierdite , passîf
