disbassâ
dis|ba|ssâ
[CO]
-
v.tr.
puartâ injù, tirâ jù:
si lu sa che lis stangjis sui confins lis disbassin e lis alcin i guviars (Josef Marchet, Voltâsi ator)
Sin. sbassâ
, tirâ jù
-
v.tr.
indreçâ injù o pleâ injù une part dal cuarp:
e spesseave a disbassâ i voi cuntune sudizion di frute (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve);
ducj insieme a disbassarin il cjâf par mostrâ di vê capît cence viarzi la bocje (Pieri Menis, E je lade ben)
Sin. sbassâ
-
v.tr.
fâ deventâ plui bas
Sin. calâ
, sbassâ
, tirâ jù
-
v.tr.
fâ deventâ minôr di cuantitât, cualitât, intensitât e v.i.:
[la int] si cuiete, si spaurìs, e disbasse la vôs (Josef Marchet, Autonomie dal spirt)
Sin. calâ
, sbassâ
, staronzâ
, tirâ jù
-
v.tr.
(fig.)
meti intune posizion jerarchiche, psicologjiche, di dignitât e v.i. plui basse
Sin. degradâ
, sbassâ
, tirâ jù
, umiliâ