disbassâ  dis|ba|ssâ  [CO]

  1. v.tr. puartâ injù, tirâ jùsi lu sa che lis stangjis sui confins lis disbassin e lis alcin i guviars (Josef Marchet, Voltâsi ator)
    Sin. sbassâ , tirâ jù
  2. v.tr. indreçâ injù o pleâ injù une part dal cuarpe spesseave a disbassâ i voi cuntune sudizion di frute (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve); ducj insieme a disbassarin il cjâf par mostrâ di vê capît cence viarzi la bocje (Pieri Menis, E je lade ben)
    Sin. sbassâ
  3. v.tr. fâ deventâ plui bas
    Sin. calâ , sbassâ , tirâ jù
  4. v.tr. fâ deventâ minôr di cuantitât, cualitât, intensitât e v.i.[la int] si cuiete, si spaurìs, e disbasse la vôs (Josef Marchet, Autonomie dal spirt)
    Sin. calâ , sbassâ , staronzâ , tirâ jù
  5. v.tr. (fig.) meti intune posizion jerarchiche, psicologjiche, di dignitât e v.i. plui basse
    Sin. degradâ , sbassâ , tirâ jù , umiliâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl