dirocâ
di|ro|câ
[BF]
-
v.tr.
ridusi in brutis cundizions, soredut un edifici o un complès di edificis:
chista puora citât al fo tormentada; cui gji de il sachegjo, cui la brusà, cui dirocà lis fabrichis plui bielis e plui ricjis (Federigo Comelli, Il me paîs)
Sin. sdrumâ
, fiscâ
, disdrumâ
, butâ jù
, parâ jù
, fâ jù