direzisi
/-é-/
di|re|zi|si
[CO]
-
v.pron.intr.
movisi par lâ di une bande:
[il ministri] al salude la int, po al si dirêç viers la cjase cun me di une bande e il prefet di chê altre, daûr dute la marmaie des autoritâts (Pieri Somede dai Marcs, Lis nestris rosis);
a penis jentrât si direzè subite viers la cusine (Roberto Ongaro, Cretevierte)
Sin. indreçâsi
, inviâsi
, lâ
-
v.pron.intr.
cjapâ decisions cun autoritât su se stes:
a finiran cul mostrâ a dut il mont che nancje in Friûl il popul nol è preparât a direzisi di bessôl (Josef Marchet, Se e larà drete)
-
v.pron.intr.
comunicâ cun cdn., fevelâi o mandâi un messaç:
"Tu âs fat mâl a direziti al sindic" (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. indreçâsi
-
v.pron.intr.
vê un compuartament, agjî intune cierte maniere:
bisugne direzisi a seconde des eveniencis (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. puartâsi
, compuartâsi
, condusisi
, contignîsi
