contignîsi
con|ti|gnî|si
[CO]
-
v.pron.intr.
moderâ il propri compuartament, par ubidî ae oportunitât, ae forme calcolade juste:
al varès volût cjapâ in braç chê frutine, ma si contignì e i disè: "Dulà ise la mame? Dulà isal il pai?" (Pieri Somede dai Marcs, Nadâi);
nol à podût plui contignîsi e si à sbrocât, come che al à podût, cun cheste invocazion […] (Arturo Feruglio, El sardelon)
Sin. tignîsi
, stratignîsi
, controlâsi
Var. contegnisi
, contegnîsi
-
v.pron.intr.
vê un compuartament, fâ lis robis intune cierte maniere:
lui propri nol sa […] cemût vê da contignîsi (Giovanni Gortani, A la sagre di Mion)
Sin. compuartâsi