cerçuit
/-ìt/
cer|çuit
[BF]
-
s.m.
cualsisei robe di forme taronde o plui o mancul taronde:
sin stâts a cjaminâ, e vin fat dut il cerçuit de citât (Giulio Andrea Pirona, Nuovo vocabolario friulano)
Sin. zîr
, tont
, taront
, anel
, rinc
, rincje
, cercin
Var. cerçuic
, cirçuit