busigot
/-òt/
bu|si|got
[CO]
-
s.m.
ambient piçul, sierât:
ogni tane [dai cunins salvadis] a è dividude in doi busigots mediant une paradane naturâl (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an bisest 1860)
Cfr. bûs
, buse
, cove
, busigatul
, tane