vintulin /-ìn/ vin|tu|lin [CO]
-
s.m.
vint avonde lizêr:
si bonave soreli e al jevave un vintulin di tramontan (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve);
da la bocja di Gargâr soflava un vintulin, che faseva inglassâ il nâs e li vuarelis (Ranieri Mario Cossâr, Il lusôr di luna)
Sin. aiarin , aiarut , ventesel
Cfr. aiar1 , vint , arie1