turbâ
tur|bâ
[CO]
-
v.tr.
causâ un moviment o un mudament improvîs, disordenât, pal solit calcolât negatîf:
ne di procelis mai si viôt turbât [il mâr] (Ermes di Colorêt, I, 188)
Sin. agjitâ
, movi
, savoltâ
-
v.tr.
fâ deventâ turbit, torgul, sporc:
insin la arena / sbalça fûr [dal mâr] a turbâ la aria serena (Zuan Josef Busiç, La Gjeorgjica di Virgjili)
Sin. intorgulî
, torgulî
-
v.tr.
meti in discussion, in pericul, causâ problemis, fastidis, disordins:
e vuei sperâ che i diaui in cjar e in vues / no turbaran ste volte il mio possès (Pieri Çorut, Il tesaur);
no à mancjât, a turbâ la fieste, il so disordin che al podeve vê gravis conseguencis, parcè che carabinîrs e cuesturins e volevin secuestrâ une bandiere rosse di une associazion torinese (Vincenzo Luccardi, Florean dal Palaç, II, 13)
Sin. disturbâ
-
dâ fastidi:
rosaris e requies / a pene cisicâts / par no turbâ il grant ripôs dai Muarts (Francesca Marini Barnaba, La gnot dai Muarts)
-
v.tr.
causâ conturbie, incuietudin, mudament no spietât dal stât psicologjic:
"Cheste disgracie dal mat e mi à … mi à fat pierdi il sium, mi à turbât, o soi ancjemò sconvolt […]" (Laurin Zuan Nardin, Il cop)
Sin. conturbâ
, sturbâ