pivicje  /-vì-/  pi|vi|cje  [CO]

  1. s.f. semence o pome masse piçule e malformade:  e tistignis piês cun piês; lafè nuie, tant che tai voi. Chei maladets di ariçs a àn nome pivicjis dentri (Luigi Gortani, La ospitalitât)
  2. s.f. massime tal pl., ognidune des piçulis maglis rossitis de piel de muse che a àn ciertis personis, che in gjenar a àn la piel une vore clare:  Rossite di cjavei, alc di pivicjis su la muse e un pôc cogumute, chê frutate e rivocave il biel de sô grande famee (Maria Forte, Cjase di Dalban)
    Sin. efelide , semule , lint1 , ûf di dindie , picje , frint , frunt
    Var. bivicje , sbivicje
  3. s.f. [CO, TS] bot.com. viôt primule , viôt pestelac
    Sin. pive , pivite , pivuic , pivete
    Var. piviche
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl