ladron  /-òn/  la|dron  [CO]

  1. s.m. criminâl che al assalte e ancje al cope viazadôrs par puartâur vie ce che a àn, ancje e soredut in riferiment ai doi altris condanâts metûts in crôs insiemi cun Crist:  nissun si riscjava di lâ in chel bosc, che faseva paùra pai ladrons da li curieris, che si scundevin là dentri (Ranieri Mario Cossâr, Il sechin tal font dal sac); un di une bande e un di chê altre, leâts su lis crôs, son doi ladrons che àn su la anime plui macilis che pêi su la barbe (Dolfo Zorzut, El arc di S. Marc)
    Sin. bandît , brigant , sassin di strade
    1. (estens.) ancje in riferiment a cualsisei che al robe alc, che al puarte vie cence permès o cence dirit, o tant che ofese gjeneriche:  "Tornimi la cjase, ladron!" al zigà Telo cul rivolvar in man "Tornimi la cjase se no o sfracassi sù dut, o fâs un plan, us neti ducj… Ven fûr ca, ven jù! Butâmi suntune strade me!?…" (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve); i ai dât fin dal mus, dal ladron, dal impostôr… (Giovanni Gortani, Lant jù pe Tresemane)
      Sin. lari , birbant , ferabut , brigant , delincuent , lazaron
Proverbis:
  • a robâi a un ladron, a son cent agns di perdon
  • al è devot al bon e ancje al trist ladron
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl