joo /-óo/ jo|o [CO]
-
inter., s.m.
esclamazion di maravee, di rassegnazion, di afermazion, di negazion, di plasê, di displasê o di altris emozions:
«Tunina!» «Ce vôtu?» «Joo Tunina!» «Po ben?» «Gasparut... Gasparut al è tornât» «E alora?» «Po Diu, Tunina: na mi ael dit che al voul tueimi?» (Novella Cantarutti, Li Anzuliti)
Sin. joi , jui
Cfr. jai1 , joisus , oh , ah