joo  /-óo/  jo|o  [CO]

  1. inter., s.m. esclamazion di maravee, di rassegnazion, di afermazion, di negazion, di plasê, di displasê o di altris emozions«Tunina!» «Ce vôtu?» «Joo Tunina!» «Po ben?» «Gasparut... Gasparut al è tornât» «E alora?» «Po Diu, Tunina: na mi ael dit che al voul tueimi?» (Novella Cantarutti, Li Anzuliti)
    Sin. joi , jui
    Cfr. jai1 , joisus , oh , ah
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl