intorteâsi  in|tor|te|â|si  [CO]

  1. v.pron.intr., v.pron.tr. (ancje fig.) fâsi sù in plui zîrsun fum lizêr al jere fer come un vêl che al pareve intorteâsi ator des stangjis dai salams e des luianiis (Pieri Menis, Il pignarûl); de jarbe a vignivin fûr madracs, magnis e vuarbitis che i lavin cuintri, a si intorteavin sù pes gjambis, i vignivin sù pe schene e i rivavin fin tal cuel scjafoiantlu (Giovanni Pillinini, Il cjalcjut)
    Sin. incolaçâsi , intorcolâsi , intortolâsi
    Var. intuarteâsi
    1. (fig.) fâsi sù in maniere complicade o deventâ complicât o cjatâ complicazionslis peraulis che al voleve dî si intorteavin tal cuel e i jessivin çoncjadis (Alan Brusini, Par stradis lungjis)
      Sin. ingredeâsi , imberdeâsi , ingropâsi , involuçâsi , intortolâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl