intorteâsi
in|tor|te|â|si
[CO]
-
v.pron.intr., v.pron.tr.
(ancje fig.)
fâsi sù in plui zîrs:
un fum lizêr al jere fer come un vêl che al pareve intorteâsi ator des stangjis dai salams e des luianiis (Pieri Menis, Il pignarûl);
de jarbe a vignivin fûr madracs, magnis e vuarbitis che i lavin cuintri, a si intorteavin sù pes gjambis, i vignivin sù pe schene e i rivavin fin tal cuel scjafoiantlu (Giovanni Pillinini, Il cjalcjut)
Sin. incolaçâsi
, intorcolâsi
, intortolâsi
Var. intuarteâsi
-
(fig.)
fâsi sù in maniere complicade o deventâ complicât o cjatâ complicazions:
lis peraulis che al voleve dî si intorteavin tal cuel e i jessivin çoncjadis (Alan Brusini, Par stradis lungjis)
Sin. ingredeâsi
, imberdeâsi
, ingropâsi
, involuçâsi
, intortolâsi